امروز برابر است با :27 مهر 1400
عکاسی در جنگ

عکاسی در جنگ | 5 عکاس معروف جنگ

به سختی می توانید ژانر عکاسی خطرناک و خطرناک تری نسبت به عکاسی در جنگ پیدا کنید. عکاس اغلب تا حدی پیش می رود که جان خود را برای کار خود به خطر می اندازد. ممکن است از خود بپرسید که چرا این عکاسان این همه طول می کشند و چه فایده ای می تواند داشته باشد.

جیمز ناچتوی ، یکی از جذاب ترین عکاسان جنگ در همه زمان ها ، پاسخی تند و تلخ را می دهد: وقایعی که ثبت کرده ام نباید فراموش شوند و نباید تکرار شوند. ” این پاسخ همزمان جذابیت شدیدی برای انسان گرایی است که می تواند در کار بسیاری از عکاسانی که در مناطق جنگی کار می کنند ، پیدا شود.

انگیزه های واقعی عکاسی در جنگ البته ممکن است بسیار معمولی تر و کمتر پر زرق و برق باشد. به عنوان مثال ، این انگیزه های ساده می تواند شامل هجوم آدرنالین ، فرار از مشکلات شخص یا تمایل به شهرت باشد. همانطور که بعداً می بینیم ، ممکن است این عکاسان بخشی از یک ماشین تبلیغاتی باشند.

در هر صورت ، ما نمی توانیم سرسختی و شهامت عظیم خبرنگاران عکاس جنگ را انکار کنیم. چه چیز دیگری از این ژانر بدست می آوریم؟ سعی می کنم با استفاده از چند نمونه از تاریخ عکسبرداری جنگ به این سوال پاسخ دهم.

عکاسی در جنگ

عکاسی در جنگ

راجر فنتون و جنگ کریمه

راجر فنتون دنباله دار بود ، نه تنها از عکاسی از جنگ بلکه از خود روزنامه نگاری نیز استفاده می کرد. در ابتدای کار خود ، با الهام از نقاشی های کلاسیک ، نام خود را با مناظر از حومه انگلیس به دست آورد. همین امر باعث شد تا مرزهای کشورش را ترک کند و در سال 1852 ، او یکی از اولین عکاسانی بود که از کرملین مسکو و سایر مکانهایی که در غیر این صورت برای خارجی ها غیرقابل دسترسی است ، عکاسی کرد.

دستیابی به موفقیت بزرگ وی در سال 1855 هنگامی که برای ثبت مستند جنگ کریمه سفر کرد اتفاق افتاد. ارتش انگلیس در دفاع از ترکها در برابر امپراتوری روس که در حال گسترش است به ترکها کمک می کرد. معیارهای پروژه Fenton عینیت مورد انتظار ما از روزنامه نگاری مدرن نبود ، بلکه توجیه یک جنگ دور و غیرمردمی برای عموم انگلیس بود.

در این زمینه ، فنتون با استفاده از یک “وانت عکاسی” ، یک وسیله نقلیه ویژه که اساساً یک آزمایشگاه عکس متحرک بود ، سفر کرد. در شرایط بسیار طاقت فرسا ، او توانست چند صد تصویر را به وطن خود بیاورد. تصاویر وی بیشتر ثابت هستند و سربازان بریتانیایی یا میدان های نبرد را نشان می دهند. آنها مرگ یا خشونت را به روشی که انتظار داریم از عکسبرداری جنگ مدرن نشان ندهیم.

عکاسی در جنگ

عکاسی در جنگ

مارگارت بورک وایت و جنگ جهانی دوم (ایالات متحده آمریکا)

مارگارت بورک وایت اولین زن عکاس خبری جنگ بود. او اهل نیویورک بود و کار عکاسی خود را با موضوعات معماری و تجاری آغاز کرد. در اواسط جنگ جهانی دوم ، او به یک اروپا ویران سفر کرد و چندین مقاله عکس ارزشمند نوشت. در سال 1941 ، وی یکی از معدود عکاسان غربی بود که شاهد حمله آلمان به مسکو بود و در سال 1945 ، هنگامی که تعدادی از اردوگاه های کار اجباری را آزاد کردند ، با ارتش ژنرال پاتون سفر کرد.

مارگارت شاهد بسیاری از وقایع مهم قرن بیستم بود. به عنوان مثال ، او از طریق لنز خود می توانست مبارزه گاندی برای یک هند مستقل ، ناآرامی در آفریقای جنوبی یا جنگ کره را مشاهده کند. عکس های او علی رغم این واقعیت که در اکثر مواقع ، او نمی توانست وقت آماده سازی داشته باشد ، با دقت ساخته شده است.

با این حال ، این احساس فوریت نیست که باعث می شود عکس های او بی نظیر باشند. مارگارت در کتاب خود ، “پرتره از خودم” نوشت: “برای درک یک انسان دیگر باید بینشی از شرایطی که او را به آنچه هست تبدیل کرده است.” کارهای او علاوه بر شواهد کمال گرایی بصری ، یک مطالعه اجتماعی فراگیر در آن زمان است.

دیمیتری بالترمانتس و جنگ جهانی دوم (اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی)

تعدادی از عکاسان خبری نوآور نیز در اتحاد جماهیر شوروی کار می کردند. یک ضرر برای کار آنها این واقعیت بود که همه چیز ، از جمله عکسبرداری ، تحت رژیم سانسور شدید تحت رژیم شوروی قرار گرفت. عکس ها برای نشان دادن تفکر شوروی ، جشن مردم شوروی و نمایش پیروزی های ارتش آنها بود. حتی Baltermants هم معاف نبود. وی معروف ترین نبردهای ارتش شوروی از جمله نبرد استالینگراد را پوشش داد. بسیاری از بهترین عکسهای وی حتی تا دهه هفتاد و پس از تجزیه جزئی رژیم ، حتی در معرض دید قرار نگرفتند.

Grief که شاید مشهورترین عکس Baltermants باشد ، کشتار یهودیان در شهر کرچ را به تصویر می کشد. نگاتیوهای فیلم که بعداً کشف شد نشان داد که این عکس در واقع یک فتومونتاژ بوده است. به منظور رنگ آمیزی آسمان با فضای تخریب ، بالترمانتس ابرهای سنگین و تاریک را جایگزین آسمان قبلی سفید کرد. گرچه این خود رویداد را دستکاری نمی کند ، اما قطعاً احساسات بینندگان آن را دستکاری می کند. به همین دلیل ، این نوع مداخله در گزارش عکاسی خبری غیرقابل قبول است.

رابرت کاپا – هرج و مرج و ویرانی

حتی رابرت کاپا مشهور جهان نیز نتوانست از بحث و جدال مربوط به دستکاری عکس جلوگیری کند. عکس نمادین وی از سقوط یک سرباز اسپانیایی به زمین پس از اصابت گلوله به احتمال زیاد روی صحنه رفته است. با وجود این جنجال ها ، این عکس هنوز هم نمادی قدرتمند از جنایات جنگ محسوب می شود. سقوط درمانده سرباز در حال مرگ از هر تصویر دیگری که خشونت را به تصویر می کشد قوی تر است.

علاوه بر جنگ داخلی اسپانیا ، کپا شاهد چندین نبرد دیگر بود. وی یکی از قدرتمندترین صحنه های فرود متفقین در نرماندی را ارائه می دهد. تصاویر او از نظر فنی کامل نیستند و بسیاری از آنها از کانون توجه نیستند ، اما او دقیقاً از طریق همین لنز است که هرج و مرج غیر قابل تصوری را که در آن زمان در جوانی تجربه می کرد ، به ما ارائه می دهد. دیگر نبردهای مهم و سایر سریال های شاخص به وقوع پیوست که آخرین آن درگیری در هندوچین بود ، جایی که او پس از پا گذاشتن روی مین درگذشت.

حتی کپا نیز نیازی به بروز خشونت قریب الوقوع احساس نکرد. وی از خط مقدم بسیاری از پرتره های سربازان ، غیرنظامیان و سایر افراد را که تحت تأثیر جنگ قرار گرفته اند ، به تصویر کشید. اندوه و ویرانی که در چهره آنها نقش بسته ، گواهی بر پوچ بودن جنگ است.

عکاسی در جنگ

عکاسی در جنگ

جیمز ناچتوی – درگیری های جنگ مدرن

برخلاف رابرت کاپا ، Nachtwey خشم جنگ را به صورت کاملاً فوری به تصویر کشید و حتی وحشتناک ترین صحنه نیز باعث نشد وی دوربین خود را دور کند. عکس های او بسیار جالب است ، شبیه به نقاشی های نقاش اسپانیایی فرانسیسکو گویا. وی درگیری هایی را در چچن ، رواندا ، سومالی ، بوسنی و یکی از مهمترین موضوعات خود ، قحطی در آفریقا ثبت کرد.

سند عکس جیمز ناچتوی از جنگ (و شاید ژانر خودش و خودش) کتاب جامع او ، جهنم است. این شامل مقطعی از همه درگیری ها و بحران هایی است که ناختوی شاهد آن بوده است. کتاب سیاه و سفید غم انگیز و پر از مستندات مربوط به درگیری ، ما را مجبور به مقابله با بدترین جنگ می کند. این جهنم به معنای اثبات عدم تحمل مردم نیست ، بلکه یک درخواست برای تغییر است.

عکاسی در جنگ

عکاسی در جنگ

Nachtwey قاطعانه معتقد است که خود عکسها می توانند وسیله ای برای ایجاد تغییر به سمت بهتر باشند: “من می خواهم کار من بخشی از تاریخ بصری ما شود ، به حافظه جمعی و وجدان جمعی ما وارد شود.” این واقعیت که عکاسی واقعاً از این قدرت برخوردار است ، توسط تعداد زیاد عکس ها و مجموعه ای از عکس ها ثابت می شود که در حقیقت به تحولات اجتماعی کمک می کردند.

پایان مقاله عکاسی در جنگ

منبع سایت مداد

بیشتر بخوانید:

عکاسی ورزشی در فضای باز : مراقب نور پس زمینه و آب و هوای نامنظم باشیدنوردهی در عکاسی | چگونه می توان آنها را به راحتی در عکاسی ایجاد کردعکاسی ماکرو با بودجه کم | بدون تجهیزات ماکرو |   بهترین عکاسان زن جهان | زنانی که مرزهای عکاسی را درهم شکافتند